Şankirun Ormanı
Şankirun Ormanı, Şankirilerin hem yuvası hem de araştırma üssü olan canlı bir ekosistemdir. Burada; yerden göğe sütunlar gibi yükselen dev ağaçların dalları arasında, doğa ile bilimin kusursuz uyumunu yansıtan çok katmanlı bir yaşam örgüsü uzanır. Şankirun Ormanı'nın kök zonlarında yosun ve mantar toplulukları, orta katmanlarda sarmaşık galerileri ve çiçek adacıkları, taç seviyesinde ise Şankirilerin göğe asılı çalışma terasları yer alır.
Bu teraslara, taç yapraklarına dokunulduğunda asansör gibi yükselip alçalan Plapka bitkileri ile ulaşım sağlanır; devasa boyutlara ulaşabilen Plapkalardan yayılan yanık odunumsu koku, ormanın imzasıdır. Bu koku, havada süzülen polen bulutları ve ışıldayan çiçeklerle birleşerek Şankirun'un kendine özgü atmosferini oluşturur.
Toprağı, parlak mavi suları orman boyunca dallanıp budaklanarak akan Olys Nehri besler. Çeşit çeşit renkte biyolüminesan çiçekler geceleri ormanı yumuşak bir ışıkla aydınlatırken, gündüzleri güneş ışığı yaprak aralıklarından süzülerek alt katmanları besler.
Şankirun'da her katmanın kendine özgü bir işlevi vardır: köklerde hasat ve bakım, gövde seviyesinde sınıflandırma ve hazırlık, taçlarda ise deney ve sentez yürütülür. Bilimsel süreçler, doğanın ritmiyle tam bir uyum içinde ilerler; bir bitkinin hasadı nehrin debisi ve polen döngüsüne, bir şifanın uygulanışı ise bedenin ritmi ve doğanın nabzına göre zamanlanır. Devasa ağaçların tepesinde Plapka bitkilerinin asansör gibi yükseldiği tahta teraslarda ise iksir kitapları, bitki örnekleri, özler, çeşitli ölçüm araçları ve zanaat tezgâhları yan yana dizilidir. Şankirilerin çalışma teraslarında laboratuvar ile kütüphane, şifa atölyesi ile gözlem alanı birbiriyle iç içedir.
Böylece Şankirun Ormanı, doğanın düzeniyle bilimin arayışını birleştiren yaşayan bir organizma gibi işler: katmanlı, üretken ve bütünüyle dengelidir. Burada atılan her adım, bilimin, sentezin ve doğayla uyumun ritmindedir.