Volk
Glockhom soyunun atalarına zulmettiği dönemde Işık Tozu Vadisi'ne sığınan Vrankarlar, aralarındaki Rao yandaşlarını Vhul'khan Yanardağı'na atarak volkanik sularını kurbanlarıyla beslemişlerdir. Vadinin karşı kıyısındaki yanardağ çevresinde şekillenen bu sert gelenekleri başlangıçta yalnızca basit bir infaz yöntemi olsa da, zamanla bir tür arınma ve intikam ritüeline dönüşmüştür. Ancak bu ritüel yıllar içinde vadinin dengesini bozmuş ve tuhaf yaratıkların ortaya çıkmasına neden olmuştur. Yanardağın yıllar sonra kusmaya başladığı bu grotesk yaratıklar ise Vrankarlar tarafından "Volk" olarak adlandırılmıştır.
Volklar, adeta volkanik hiddetin vücut bulmuş hâlidir. Somon ve pembe tonlarındaki parlak bedenleri dalgalanan, canlı lav kütlelerini andırır; akışkan ve şekilsiz derileri bir magma parçasıymış gibi sürekli hareket eder. Yanardağın ateşini andıran gözleriyle karşısındakinin zihnini esir alabilir, bedenini felce uğratabilirler. Çığlıkları ise vadinin sessizliğini paramparça eden bir lanet gibi kulaklarda yankılanır; bu yalnızca fiziksel değil, aynı zamanda ruhsal bir saldırıdır. Onu işitenler derin bir korkuya ve zihinsel bir çöküşe sürüklenir.
Volklar, çıplak elle veya sıradan silahlarla alt edilemeyecek kadar dirençlidir. Vrankarlar uzun süre bu yaratıkların saldırıları karşısında çaresiz kalmış, ancak sonunda onların yapısını çözerek çözünmelerini sağlayan özel bir zehir geliştirmişlerdir. Yine de Volklarla savaşmak, Vrankarlar için yalnızca bir hayatta kalma mücadelesi değil, kendi geçmişleriyle yüzleşmenin de acı bir simgesidir; çünkü onlar, Rao'nun gölgesinden ve atalarına yapılan zulmün hatırasından doğmuş varlıklardır. Çığlıkları yalnızca bir tehdit değil, atalarının maruz kaldığı zulmün de bir yankısı, o acı günlerin canlı bir hatırlatıcısıdır.